Niecały rok temu zacząłem tu pisać o zbieraniu na samochód i wybieraniu tego jednego, którym chciałbym jeździć. Projekt przerósł moje kompetencje w samoorganizacji – zarówno w wymiarze finansowym, jak i intelektualnym. Nadal jestem na etapie szukania. A z typów, które miałem w głowie na początku: 1. Alfa Romeo 156; 2. BMW 318 E36; 3. BMW 520 E39; 4. Mercedes C126; 5. Saab 9-3; 6. Toyota Camry; 7. Ford Taunus „Dziobak” nie zostało wiele. Nie składam jednak broni.

Czegoś się przez ten czas nauczyłem. Chociaż nadal szukam samochodu, który w cudowny sposób połączy ze sobą sprzeczności – dobry silnik, ale żeby nie palił; z klasą, ale na tyle standardowy, by nie brakło części; stary, ale wystarczająco nowy, by nie zatrzymał się na środku skrzyżowania; wymarzony, ale przede wszystkim do jeżdżenia, a nie oglądania. I tak dalej.

W ciągu tego roku najbliżej byłem zakupu Alfy 147 (2003) i Saaba 9-3 (2001). Na Alfie się przejechałem. A właściwie na jej właścicielach, którzy nie byli w stanie zobaczyć prawdziwej wartości ich samochodu skarbonki. O Saabie myślę nadal. Na horyzoncie pojawiło się BMW e-30 324 td. Ma niecałe 20 lat, trochę rdzy tu i tam, ale jeździ się nim najwygodniej z pozostałych, duża przyjemność.

No i co? No i nic. Ground zero, jak mówili w Fight Clubie. Skończy się na racjonalnej Corsie i Pontiacu Firebird (1970), gdy przyjdzie kryzys wieku średniego? Przy obecnym poziomie niezdecydowania – całkiem prawdopodobne.